این روزها واقعا" از کلمه تهی شدم . چقدر به خدا نزدیک شدیم؟ چقدر عطر خدا گرفتیم . چقدر یاد گرفتیم اول توکّل کنیم و بعد توسّل؟؟؟

هر روز که می گذره عاجزترم ... در برابر نوری که جز رحمت نیست ... و شرمنده ... از اینکه تمام حالِ خوبِ قربت رو با یه معصیت به غربت تبدیل میکنم و باز استغفار ... یقینا" این خلیفة اللّهی نیست که تو میخواستی . چرا آدم بودن رو یاد نمیگیرم؟؟؟

خدایا ... مثل همیشه ... ببخش ... به عظمت خودتت ، حقارت منو ... کاش نباشم که نم اشک رو به نگاه مهربونت بنشونم ...

حق

تا بعد ...

عاشقان مست ولای تو علی

جان عالم به فدای تو علی

حق ...

تا بعد ...

زنگ در رو زد ...

در که باز شد تو نیومد ...

پشت به من ایستاده بود ، انگار قهر کرده بود ...

غمگین شدم ، هیچ وقت نخواستم دل کسی بشکنه ، اون هم با دستهای من ...

دستش رو گرفتم ...

هنوز پشت به من بود ...

دستش رو کشید و رفت ...

من هم به دنبالش ...

سرعتش بیشتر شد و قدمهاش بلندتر ...

سرعتم رو بیشتر کردم و قدمهام رو  بلندتر ...

شونه هاش می لرزید ....

خدای من ... گریه میکرد ؟؟؟...

صدای خواهشهام بلندتر شد ...

و نگاه پرسشگرانه عابرها ...

ایستاد ...

دلش سوخت ؟؟؟...

برگشت و به چشمهای خیسم خیره شد ...

خودم بودم ...

حق            

تا بعد ...

من شکوفایی گلهای امیدم را

در رؤیاها می بینم ...

و ندایی که به من می گوید ...

گر چه شب تاریک است ...

دل قوی دار

           سحر

                         نزدیک است ...

   ( زنده یاد حمید مصدق )

برای نسیم که این شعر رو با خط من قاب کرده و به دیوار اتاقش زده تا هر وقت دلش میگیره بهش نگاه کنه و زمزمه  کنه ...( راستی شعر مرا میخوانی؟؟؟) 

حق

تا بعد ...

                 خرم آن روز کزین منزل ویران بروم               راحت جان طلبم وز پی جانان بروم

                          *******************************************

برای همتون دعا کردم ... وقتی روحم از همیشه به خدا و به خودم نزدیک تر بود . خسته شدم ... مثل کسی که صدها سال عمر کرده ... شماره زمان از دستم رفت . دیگه حس تعلق ندارم . نه به خاک ، نه به آب ، نه به...چشمم به انتهاست ... و تا انتها هر چی که هست دیگه مهم نیست ... نه زمان ... نه واژه ... نه زندگی ... انگار تو خلاءام . نه تلنگری می خوام که بیدارم کنه و نه کسی که به دلتنگیهام گوش کنه . بیدارم ، بیدارتر از همیشه ... حتی متلاطم هم نمیشم ... آروم ِ آروم ... ساکت و آبی ... کنار تو از همیشه بهترم ... و عقده های کهنه بی بهانه باز میشن ، از روی گونه هام ،روی دستهای تو ... و نور ... نوری که از قلب من به قلب تو امتداد داره ... و تو میدونی که من از بچگی همیشه آسمونو از زمین بیشتر دوست داشتم ... کاش وقت رفتن بود... 

حق

 ...

سلام . امروز می خوام یه بحث کاملا" جدی درباره شعر و نحوه شعر گفتن بکنم . ( هر چند قابل نیستم اما اونچه تجربه خودمه انتقال میدم ) . بعضی وقتها یه متنهایی رو می خونیم که بنظر میاد حتی سراینده ش هم ازسر و تهش خبر نداره ، اسمشم گذاشته شعر سپید ( که به نظر سبک جیغ بنفش میاد ...) . "جسارت به اشعار نیما ، احمد شاملو ، سهراب و ... نباشه " ببینید شعر گفتن فقط کلمه بهم بافتن نیست . هنر شاعر تو همین کنار هم گذاشتن کلمات معلوم میشه . اوایل ممکنه فقط کلمه بهم ببافیم ، اما مدتی که گذشت کلمه باید اسیر ما بشه ، نه ما اسیر کلمات . بعضی وقتها میبینیم یه شعر طولانی وسطش چندین بار شعر قافیه دار میشه ، دوباره بی قافیه و آهنگین میشه و آخرشم به نثر تبدیل میشه . این درست نیست . اگه توانایی قافیه بندی ندارین ، حداقل نثر بنویسین و به جای اینکه خواننده رو با نوشتن چندین سبک شعر و آخرشم نثر گیج کنین کلمات رو در قالب یه متن زیبا کنار هم بذارین . مطمئنا" مؤثرتره . من مدتها نوشتم ، یه روزم همشو سوزوندم . بعدها از یکی از دوستهام که اکثرا" متنهامو داشت خواستم همشو بده تا جریان ذهنمو تو اون روزها پیدا کنم . خیلی ایرادها پیدا کردم اما تصحیحش نکردم . چون اون متنها مال اون روزها بود ولی بعدها سعی کردم اگه می نویسم پخته تر از قبل باشه . کلماتو وسط نریزین و هی همش نزنین ، باهاشون رفیق باشین و هیچ وقت برای نوشتن دو خط ذهنتونو دو ساعت درگیر نکنین چون تا از دل بر نیاید بر دل " حتی دل خودتون " ننشیند . ببخشید که اینقدر صریح حرف زدم . منتظر یه چیز توی لیست نظرات هستم . اونم اینه " ما می نویسیم ، تو می تونی نخونی " . کاملا" صحیح ، اما لا اقل از کسی نخواین نظر بده ، چون یا چیزی نمی گه و یا دروغ میگه ( که به مراتب بدتره ) . شمایی هم که به شعری نظر میدین ... نترسین از گفتن اینکه هیچی سرتون نشده یا انتقاد کردن . اگه نمیتونین نظر درست بدین لااقل نظر ندین .

موفق

حق

تا بعد ...