من بریدم ، از خودم ،  از زندگی ، از اونهمه قدرتی که موقع نه گفتن توی قلبم حس می کردم ... و دلتنگم ، عجیب دلتنگم ، برای همه چیزایی که خواستم نباشن تا خودمو ثابت کنم . حالا نه اونها هستن و نه من . چرا نمی فهمین ؟؟؟ ... بابا منم آدمم ، منم روح دارم ، منم قلب دارم ، بخدا منم دلتنگ میشم و گریه می کنم ، با صدای بلند و هی دعا می کنم همه اهل خونه به یه بهونه برن بیرون تا من بتونم داد بزنم و گریه کنم ... و دلم به حال خودمو اشکهام می سوزه . گریه آدمو سبک نمی کنه ... بر عکس یاد آدم میاره که چقدر درد تو دلش بوده که هی رو هم ... من به عقب نگاه نکردم ، پس چرا برگشتم عقب ؟ من به گذشته فکر نکردم ولی یکی منو هل داد و برگشتم تمیز به 2 سال پیشم و یکی یکیِ اون روزها رو دارم از نو زندگی می کنم . چقدر سخته ... وقتی فقط 10 دقیقه زمانی با اونچه که دلت می خواد فاصله داشته باشی تا دوباره برگردی و فقط بگی ... بگی ... می بینی من حتی نمی تونم فکرشو بکنم ...

چرا هر چی دلم میگه میشه نفس و کار اشتباه و هر چی عقلِ به ظاهر عقلم میگه میشه منطق ؟؟؟ من خوب شده بودم ، بخدا خوب شده بودم و از اونهمه درد فقط یه شبح مونده بود که اونهم داشت از بین می رفت ... پس چی شد ؟ کجا لنگید که اینطور خراب شد ؟؟ آخه من این چیزایی که داره راحت از دستم میره رو آسون بدست نیاورده بودم ... کم حرف نشنیدم ... کم سکوت نکردم ... کم ... اگه این حقِ ... خیلی سنگینه ... من دارم زیر بارش له میشم ... تا کی اشک؟ تا کی درد؟ میدونی ، چند شب پیش بعد چندین ماه سازمو برداشتم و شروع کردم به زدن ... یه مدت زیادی ساز زدم .... اما من نبودم ، ذهنم بود که لابه لای سیمهای ساز دنبال خاطراتش می گشت ... چقدر غمگین تر شدم ... و به این فکر کردم از تمام روزهای خدا ، از 24 ساعتی که 24 هزار بار تا بحال از اون وقتها طی شده ، پیش اومده هیچ وقت کنار اون ساحل فقط یک دقیقه ...

من که های و هویی نداشتم ... من که بی سر و صدا ... اگه این حقه چقدر سنگینه خدایا ...

کاش می دونستی ... کاش می دونستم ...