این روزها گویی اهل آسمان که همواره سیاهپوش حسین (علیه السلام) هستند ناله زنان و مویه کنان به عزا نشسته و خاک مصیبت به سر می ریزند...

 فریاد « وا أبَتا »  زهرا (سلام الله علیها) عرش را به لرزه در آورده و جهان در سوگ رحمة للعالمین و دو نور دیده اهل بیت « حسن مجتبی و علی بن موسی الرّضا علیهما السلام » می سوزد.

و جگر سوخته دختر طه به اشک چشم شیعه التیام می یابد... اشکی که با معرفت به حق آنها بچکد ...

دختر بدر الدّجی امشب سه جا دارد عزا                 گاه می گوید «پدر» گاهی «حسن» گاهی « رضا»

پی نوشت:

- کریمی شما بر هیچ کس پوشیده نیست ...و زبان برای بیان آنچه در عمق قلب است به قصور معترف . تو خود حدیث مفصل بخوان ازین مجمل.

- گفتم به کام وصلت خواهم رسید روزی           گفتا که نیک بنگر شاید رسیده باشی

حق